O An Orda…

Bebekleriyle bayramlaşmaya gelmişlerdi. Babası onu incitmekten korkarcasına özenle elleriyle toprağını düzeltti. Toprağın üstündeki otları tek tek ayıkladı. Yarım metrelik o küçücük yerde bir bebek mezarı olduğuna insan inanmak istemiyordu.  Bizim inanamadığımız şey onların yaşamlarının gerçeğiydi. Babası mezarını düzeltirken annesi ise toprağını suluyordu. O an orda dünyanın geri kalanının ne önemi vardı ki. Kıskançlıkların, ihtirasların, korkuların, anlaşılmazlıkların ne önemi vardı. O anne babanın gerçeğinden daha gerçek ne olabilirdi ki orda. Toprağı ve kenarındaki taşları düzelttikten sonra annesi yarım metrelik mezarın üstüne yanında getirdiği bayram çikolatalarından koydu. Acılarını yaşayış şekilleri öylesine saygıdeğerdi ki. Sessizce, abartısız ama son derece gerçek. İşleri bittiğinde babası ayağa kalkarak bir sigara yaktı annesi ise sessizce ağlamaya devam etti. Bir çocuklarının olmasını beklerken bir mezarları olmuştu. O mezarı ve o acıyı sahiplenme şekilleri saygıya değerdi. Son bir kez daha baktılar ve sessiz adımlarla uzaklaştılar. O an orda  daha gerçek ne olabilirdi ki…

7 Aralık 2008

Kanarya Mezarlığı, İstanbul